من نه انم که زبونی کشم از چرخ فلک

مژده بده مژده بده يار پسنديد مرا

و كسي گفت بهار است و من با شبنم روي گلبرگ هاي ياس نوشتم كاش اين بهاري كه همه ميگويند بي خبر مي امد شايد انوقت ز شوقش همه گل ميداديم.

به تماشا سوگند و به اغاز كلام و به پرواز كبوتر از ذهن واژه اي در قفس است.حرفايم مثله يك تكه چمن روشن بود.من به انان گفتم:افتابي شب درگاه شماست كه اگردر بگشايد به رفتار شما مي تابد و به انان گفتم سنگ ارايش كوهستان نيست همچنان كه فلز زيوري نيست به اندام كلنگ در كف دست زمين گوهر نا پيدايي است كه رسولان همه از تابش ان خيره شدند پي گوهر باشيد لحظه ها را به چراگاه رسالت ببريد و من انان را به صداي قدم پيك بشارت دادم و به نزديكي روز و به افزايش رنگ  به طنين گل سرخ پشت پرچين سخن هاي درشت و به انان گفتم هركه در حافظهي چوب ببيند باغي صورتش در وزش بيشه ي شور ابدي خواهد ماند هركه با مرغ هوا دوست شود خوابش ارام ترين خواب جهان خواهد بود انكه نور از سر انگشتانزمان بر چيند مي گشايد گره پنجره ها را با اه.

لا لا لا دونه هاي سرخ گيلاس چه چشمايي داري تو رنگ الماس

  بنویسم عشق من سلام اون يه تيكه خجالت از بچگي رم بذارم پاي طاقچه ارزوها خيالت راحت ميشه؟اگه ميشه پس عشق من سلام!ملكه ي نازنازيه باغ قشنگ ياساي سفيد پري اسموناي دور بالاي ايوون يكي يه دونه مرواريد هميشه براق گوش ماهي پاي گلدون من كي رو ببينم باورت بشه؟به كي بگم تو عشق مني كه حرفشو نوش جان كني؟گاهي خبر بگير ببين ايني كه به زور اسمشو گذاشتن زندگي چه جوري بدون تو به كام ارزواي يه ادم زهرش ميشه...يه لطفي كن هر ثانيه به اين فكر نازنينت ياداوري كن ببين من چقد دوست دارم گرچه خودش بهتر ميدونه...من دوست ندارم به قدر پلك بر هم زدنه يك گل سرخ نيمه باز برنجي من دري كه با كليد ان تو را شناختم هرگز نخواهم بست حتي اگر تمام عاقلان دنيا مرا به جرم راندن عقل از پنجره ي تفكر پاي ميز محاكمه ببرند به جرات ميگويم:خيلي پررنگ تر از دوست داشتن تو دوستت دارم.حالا از اين دور نزديك يه طاقچه پر شعر حضرت حافظ يك ايوان سرشار از شمعداني هاي صورتي تا ته دنياي عاشقي رو تقديمت ميكنم.

خانمي طوطي اي خريد اما روز بعد ان را به مغازه برگرداند و به صاحب مغازه گفت:اين پرنده صحبت نميكند.صاحب مغازه پرسيد:ايا در قفسش اينه اي دارد؟طوطيها عاشق اينه اند انها تصويرشان را در اينه مي بينند و شروع به صحبت مي كنند.ان خانم يك اينه خريد و رفت روز بعد باز ان خانم برگشت طوطي هنوز صحبت نميكرد.صاحب مغازه پرسيد:نردبان چي؟ايا در قفسش نردباني هست؟طوطيها عاشق نردبان هستند.ان خانم يك نردبان خريد و رفت.اما روز بعد باز هم ان خانم امد صاحب مغازه گفت ايا طوطي شما در قفسش تاب دارد؟نه!؟خب مشكل همين است به محض اينكه شروع به تاب خوردن كند حرف زدنش تحسين همه را برمي انگيزد.ان خانم با بي ميلي يك تاب خريد و رفت.وقتي ان خانم روز بعد وارد مغازه شد چهره اش كاملا تغيير كرده بود او گفت:طوطي مرد.صاحب مغازه يكه خورد و گفت:واقا متاسفم او يك كلمه حرف هم نزد؟ان خانم پاسخ داد:چرا!درست قبل از مردنش با صدايي ضعيف از من پرسيد كخ مگر در ان مغازه غذايي براي طوطي ها نمي فراختند؟

چند قورباغه از جنگلي عبور مي كرند كه ناگهان دوتا از انها به داخل گودال عميقي افتادند.بقيه قورباغه ها در كنار گودال جمع شدند و وقتي ديدند كه گودال چقدر عميق است به دو قورباغه ديگر گفتند:كه ديگر چاره اي نيست شما به زودي خواهيد مرد.دو قورباغه اين حرفها را نشنيده گرفتند و با تمام توانشان كوشيدند كه از گودال بيرون بپرند اما قورباغه هاي ديگر مدام مي گفتند كه دست از تلاش بردارند چون نمي توانند از گودال خارج شوند و خيلي زود خواهند مرد.بالاخره يكي از دو قورباغه تسليم گفته هاي ديگر قورباغه ها شد و دست از تلاش برداشت سرانجام به داخل گودال پرتاب شد و مرد.اما قورباغه ي ديگر با تمام توان براي بيرون امدن از گودال تلاش مي كرد هرچه بقيه قورباغه ها فرياد مي زدند كه تلاش بيشتر فايده اي ندارد او مصمم تر ميشد تا انكه بالاخره از گودال خارج شد.وقتي بيرون امد بقيه قورباغه ها از او پرسيدند مگر تو حرفهاي ما را نمي شنيدي؟معلوم شد كه قورباغه ناشنواست در واقع او تمام مدت فكر مي كرده كه ديگران او را تشويق مي كنند.